Hallo?
Goedemorgen, Dr. Weir.
Ik ben Dr. Adam Fletcher. - Waar ben ik?
De acute opname van het Willoughby-ziekenhuis.
Dat is een psychiatrisch ziekenhuis.
Net buiten D.C., ja.
Dus ik ben op Aarde?
Ja.
Wanneer kwam ik terug?
U bedoelt, terug op Aarde?
U bent nooit weggeweest.
U onderhandelde over een verdrag...
Verpleegsters...
...toen u opeens instortte.
U heeft de laatste tijd onder veel spanning gestaan.
Dat verdrag was de laatste druppel...
die leidde tot een korte reactieve psychose.
Ik weet dat u in de war bent.
Deze kwaal kan eng zijn.
Maar gelukkig is uw toestand tijdelijk.
Dit duurt meestal maar een paar dagen.
Sorry, maar hoe kwam ik hier terecht?
De ambulance bracht u naar het ziekenhuis...
Ik bedoel vanaf Atlantis.
Ik herinner me niet dat ik terug kwam.
Atlantis?
Wat is uw toegangsniveau?
Wilt u praten over het verdrag?
Het VN-verdrag.
Nucleaire non-proliferatie in Noord-Afrika.
Daar was u mee bezig toen u instortte.
Dat verdrag heb ik ruim twee jaar geleden beonderhandeld.
Nee.
Drie dagen geleden.
Sindsdien bent u hier...
in een zeer depressieve toestand.
Nee.
Nee, ik was in m'n kantoor...
en ik las een missierapport en...
Dit kan niet echt zijn.
Dr. Weir, ik verzeker u...
dit is echt.
Oke. In dat geval, ja.
Ik wil iemand spreken over het verdrag...
nu meteen.
O, goddank.
Generaal O'Neill.
Dr. Weir.
Dank u voor het komen.
Hopelijk kunt u me helpen dit op te lossen.
Ik zal m'n best doen.
Zal ik gaan... - Graag.
...zitten?
Het is een opluchting een bekend gezicht te zien.
Ja, dat was de bedoeling.
Ik vind dit allemaal erg verwarrend.
Het laatste wat ik me herinner...
ik was in Atlantis en alles was in orde.
En daarna werd ik hier wakker.
Alles was in orde...
in Atlantis?
Het probleem is m'n geheugen. Ik weet niet meer dat ik terug kwam.
Kwam ik terug door de stargate...
of aan boord van de Daedalus, of...
Wat?
Dr. Weir, ik weet niet of ik wel bevoegd ben om dit gesprek te voeren.
Toe zeg.
U leidde Stargate.
U bent de meest bevoegde persoon op deze planeet.
Ja, oke.
Waarom doet u dit? - Wat?
Ik probeer niet iets te doen.
Als u niet snapt wat ik bedoel...
dan bent u niet echt Jack O'Neill.
Ik ben Jack O'Neill wel.
Dat is het enige in dit gesprek waar ik zeker van ben.
Ik ken u een korte tijd...
sinds we u vroegen om te helpen dat verdrag te beonderhandelen.
Ik weet niets over 'Atlantis'...
behalve als een middelmatig lied van Donovan.
Niet echt mijn favoriet.
Dat Stargate-programma dat u zegt dat ik leidde...
In Cheyenne Mountain, Colorado.
Dat is dan NORAD. - Onder NORAD, ja.
En de stargate?
Dat is een portaal om intergalactisch te reizen.
Dat programma draait al ruim 10 jaar.
U hebt het programma opgezet toen u voor het eerst...
Wat?
Ik zal Dr. Fletcher even halen.
Nee, laat maar.
Ga maar gewoon.
Alstublieft. - Goed.
Luister...
ik hoop dat u snel beter wordt.
We hebben u nodig.
Nee, laat me los. Nee, laat me alsjeblieft los.
Laat me los. Nee.
Laat me los.
Nee, nee.
Nee.
Ik heb een aantal mensen op het Pentagon gesproken.
Ze verzekeren me...
dat het Stargate-programma niet bestaat.
Geen Atlantis-basis in een ander melkwegstelsel.
Geen Departement van Thuiswereld Veiligheid.
Het spijt me.
Dus heb ik de laatste twee jaar van m'n leven gedroomd?
Soms als iemand een ernstig emotioneel trauma ondergaat...
dan sluit hun geest zich helemaal af om de pijn te ontsnappen.
Maar ik heb tientallen verdragen beonderhandeld.
Ze waren wel vaak erg stressvol...
maar geen enkele was erg genoeg...
om ernstig emotioneel trauma op te lopen.
Dit verdrag was alleen de aanleiding.
Het echte trauma gebeurde drie weken geleden.
Je reed in een auto samen met Simon Wallis.
Kun je je Simon herinneren? - Ja, natuurlijk.
Onze relatie is voorbij, maar... - Je kwam thuis na een etentje.
Een auto reed door rood licht en ramde jullie auto.
Simon was op slag dood.
Jij had alleen wat lichte verwondingen...
en herstelde snel.
Maar in de week na de begrafenis...
zagen je collega's je gedrag veranderen.
Een duidelijke depressie.
Verwarring. - Nee.
Dit leidde tot je instorting bij de onderhandelingen.
Nee. Sorry, maar ik geloof je niet.
Soms kan de geest alleen maar omgaan met tragedie...
door alle herinneringen daaraan te wissen.
Soms door het door iets anders te vervangen. Bij jou...
Gaat het?
Hallo, lieverd.
Mam.
Ik snap niet wat er met me gebeurt, mam.
Het voelt alsof ik slaap of dat ik droom.
Kijk mij eens aan.
Lijk ik op een droom?
Mijn hand.
Voelt dat als een droom?
Nee.
Maar de laatste twee jaar ook niet.
Ik kan niet geloven dat ik me dat allemaal verbeeld heb.
Gun het wat tijd.
De doktoren helpen je er doorheen te komen.
Het ongeluk...
Dat telefoontje was het ergste van m'n leven.
We missen Simon allemaal vreselijk...
maar ik wil jou niet ook verliezen.
Wacht. Ik heb iets voor je.
Vaders horloge.
Ik vond het een tijd geleden.
Hij had het jou willen geven. - Dat weet ik. Ik bedoel...
Ik heb het al meegenomen.
Het geeft niet, lieverd.
Je bent nu veilig.
Het komt wel goed met je.
Daar zal ik voor zorgen.
Hallo?
Wat is er mis? Wat is er mis? Wat is er mis?
Ik ga je nog wat meer medicijnen voorschrijven.
Kalmeringsmiddel, antidepressiva...
en sterkere antipsychotische medicijnen.
Dat zal helpen met de acute symptomen waar je last van hebt.
Dus de laatste twee jaar van m'n leven wissen.
Ik heb je moeder gesproken.
Ze zei dat jij als kind een periode had...
dat je ervan droomde om astronaut te worden.
Je kreeg zelfs een telescoop voor je 12e verjaardag.
Dat klopt.
Soms bieden kinderfantasieen een schuilplaats...
voor de harde realiteit van het heden.
Dus je bedoelt dat toen Simon stierf...
mijn geest naar een andere melkweg verdween?
Zo ver mogelijk om de pijn te ontsnappen.
En in drie dagen...
beleefde ik twee jaar van m'n leven?
Tijd is relatief als je droomt.
Mensen maken soms in een flits een heel leven mee.
Stel dat jij mij bent en je hoort dit verhaal.
Naar een andere melkweg door een poort...
een expeditie leiden naar de verloren stad Atlantis.
Zou jij dat geloven?
Georgetown arts dood na ongeluk
Dr. Weir?
Uw medicijnen.
Bedankt.
Ben je vandaag buiten geweest?
Nee. Ik wilde wel, maar ze zijn daarbuiten...
dus ik besloot dat het beter was om te wachten.
De anderen? - Ja. Met z'n vieren.
Zagen ze jou ook? - Natuurlijk. Ze wachtten op me.
Heb je ze gesproken? - Ja.
Ik zei wat jij zei dat ik moest zeggen...
dat ze niet zomaar m'n bloed mogen afnemen.
Goed zo, Enid. Dat was erg dapper.
Pardon?
Welke anderen?
De indringers van een van de manen van Saturnus.
Ze zijn koudbloedig.
Dus hebben ze ons warme bloed nodig.
Je moet heel goed uitkijken.
Dr. Fletcher denkt dat ze niet bestaan...
ik ken de waarheid.
Dr. Weir, wilt u nu iets vertellen?
Misschien kunt u iets vertellen over Atlantis.
Nee.
Als we onze ervaringen delen...
Ik zei, nee.
Ga weg.
Hallo. - Hallo.
Graag.
Zal ik me het ongeluk ooit herinneren?
Dat weet ik niet.
In dit soort gevallen komt de herinnering vaak nooit terug.
Zo kan de geest zichzelf beschermen.
Misschien is het maar goed ook.
Er is al genoeg pijn zonder dat ik het me herinner.
Wat?
Het gaat heel goed met je.
Ik ben onder de indruk.
Slaap je nu goed?
Ja. Ik slaap beter dan ooit.
Goed. Ik denk dat je klaar bent.
Klaar?
Is het net als je herinnering?
Het is precies als mijn herinnering.
Sedgewick. Hallo, schat.
He.
Welkom thuis, lieverd.
Hallo, hallo.
Generaal. - Stop met dat 'generaal'.
Het is gewoon Jack.
Maar welke Jack is het?
Wat?
Sorry. Ik stak even de draak met mezelf.
Misschien te snel.
Ben je weer gewend? - Het begint te komen.
Ik hoor dat je weer gaat lesgeven.
Ja, de cursus politieke wetenschappen.
Ze houden m'n plek vrij tot de herfst.
Heb je overwogen om weer te gaan onderhandelen?
Dat non-proliferatieverdrag...
is nog halverwege de onderhandelingen.
Het zou mooi zijn om dat te voltooien.
Vindt de VN dat goed?
Sterker nog, ze staan erop.
Echt waar?
Jij bent de beste van de beste.
Ook al had je een kleine...
tegenslag, zullen we maar zeggen.
Dat kwam er ongemakkelijk uit.
Maar alleen als je denkt dat je het aankunt.
Nou, eigenlijk, ja.
Ik denk dat ik het aankan.
He.
Het is goed weer thuis te zijn.
Heb je al iets, dokter?
Het gaat slechter.
Het zijn niet alleen de hersenen.
Het verspreidt zich door het lichaam.
We raken haar kwijt.
Zijn dat nanieten?
Ja. Ze zitten nu in haar hele lichaam.
Hoe kwamen ze binnen?
Niam. Hij viel haar aan in de Jumper.
Op dat moment besmette hij haar met nanieten...
die zich vermenigvuldigden.
Nu gaat het zo snel dat ze haar overnemen.
Hoeveel tijd heeft ze nog? - Ze willen haar niet doden.
Anders hadden ze het allang gedaan.
Er zijn er te weinig om zelfstandig te leven.
Ze hebben haar lichaam nodig.
Ze willen haar assimileren, tot een van hen maken?
Tot ze met genoeg zijn om zelfstandig te bestaan, ja.
Vermenigvuldigen ze zo?
Dit is niet de normale manier. Ze proberen te overleven.
Hoe stoppen we ze? - EMP.
Geef een elektromagnetische stoot zoals eerder.
Daar is het nu al te laat voor.
Nanieten hebben haar hele zenuwstelsel al overgenomen.
Als we ze nu uitschakelen dan kunnen we haar ook doden.
Wat kunnen we dan doen?
In een schaal vallen haar bloedcellen nanieten aan...
alsof ze een bacterie of virus zijn en verslaan ze.
Maar in het lichaam is er haast geen immuniteitsreactie.
Alsof de nanieten haar lichaam overtuigen dat ze veilig zijn.
Hoe doen ze dat? - Geen idee.
Ik heb haar medicijnen gegeven om terug te vechten.
Het lijkt niet te werken. - Nog niet.
Ik heb de dosis verhoogd.
Zoals het er nu uitziet verliezen we de strijd.
Precies op tijd. Ben je klaar?
Jawel. - Heb je nog kunnen slapen?
Ja. Maar ik ben de laatste tijd erg moe.
Misschien moet je weer langzaam wennen.
Doe eerst wat kortere diensten voor je vooraan gaat staan.
Sorry. Ik weet niets over voetbal.
En over hockey blijkbaar ook niet.
Bedankt.
Toch is het vreemd...
ik voel me verdoofd.
Zo voel ik me altijd. - Ik meen het.
Heb je Dr. Fletcher gesproken?
Ja. Hij wijt het aan de medicijnen.
Hij probeert nu of een lagere dosis helpt.
Gewoon een kwestie van balans.
Goed.
Even voor alle duidelijkheid...
we zijn tegen de proliferatie van nucleaire wapens.
Begrepen.
Zou ze weten dat wij hier zijn?
Hoe kan dat nou? Ze is bewusteloos.
Misschien wel.
Praat met haar. Zeg dat ze moet blijven vechten.
En hoe helpt dat?
Comapatienten kunnen nog heel veel horen.
Sommige patienten konden anderen horen spreken.
Kwamen die coma's door indringende nanieten?
Nee, maar het lijkt alsof ze denkt.
Je bedoelt droomt. - Meer dan dat.
Haar geest is actief voor een comapatient.
Haar EEG lijkt alsof ze haar normale leven leeft...
dus misschien kan ze ons wel horen.
Wat doen ze met haar?
Wist ik het maar.
De immuniteitsmedicijnen hebben geen effect.
Agressieve kleine rotzakken.
Wat? - Wat?
Zo kijk ik als ik een idee krijg.
Hoe weet je nou hoe je kijkt? - Het was voor een spiegel.
Wat is er?
Misschien is het niet briljant, maar...
Pardon. - Wat ga je doen?
Als je me inderdaad kunt horen...
dan moet ik zeker iets diepzinnigs zeggen.
Daar ben ik niet zo goed in...
maar je moet wel weten...
we doen er alles aan om je erdoor te slepen.
Ik weet niet wat de nanieten met je doen.
Ik weet niet wat ze je aandoen...
maar laat ze niet winnen.
We proberen je terug te brengen...
maar jij moet meehelpen.
Je moet je verzetten.
Dit komt vast door...
mijn wijziging in je medicijnen.
Misschien is de dosis nu wel te laag.
Gewoon een kwestie van balans.
Dat zei Generaal O'Neill.
Hij heeft gelijk.
Wees niet bang. We krijgen je wel beter.
Elizabeth...
Wat wil je?
Nee. Wacht. Nee.
Laat me los. Nee.
He.
Hoe gaat het?
Waarom ben ik hier terug?
Ze zijn bezorgd.
Ik eigenlijk ook.
Ik heb duidelijk te veel van je gevraagd met dit verdrag.
Nee.
Ik voel me goed. - Nou, je bent het niet.
Je moet hier blijven tot je beter bent.
Oke.
We weten een manier...
om de nanietencellen los te maken van haar eigen cellen.
'We'? - Hoe?
We creeren een afleiding.
Ik snapte eindelijk waarom het me niet lukte.
Waarvoor waren de nanieten bedoeld?
De Wraith bevechten. - Dan laten we ze dat nu doen.
We plaatsen wat Wraith-weefsel in haar lichaam...
Zoals een tumor. - Een kleine tumor.
De nanieten... - Vallen het aan.
Zo zijn ze geprogrammeerd...
en dat trekt ze weg van haar cellen zodat ze los komen.
Ze vallen na een paar seconden het Wraith-weefsel aan...
en storten zich weer op haar. - Genoeg.
Afleiding om ze weg te trekken en dan geven we ze de EM-stoot.
Oke. Laten we het doen.
Kom eens hier.
Wacht. Moet de apparatuur van de Aarde niet uit...
voordat we dit doen?
De EM-stoot komt door de scanner.
De rest staat er los van.
Ik zie steeds deze symbolen.
Acht stuks. - Betekent het iets voor je?
Dit is het nummer voor de stargate.
Van de Aarde naar Atlantis.
Zoals een telefoonnummer?
Ik weet dat je denkt dat ik gek ben...
maar ik heb het sterke gevoel...
dat iets of iemand met me wil communiceren.
Wat proberen ze te zeggen? - Dat Atlantis echt is.
En dat ik er naartoe moet.
En...
Dus wij zijn de fantasie?
Ja. - Weet je...
ik vind het niet erg als iemand eens over mij fantaseert...
maar kom nou, we staan hier toch.
Hoe kom je daar?
Je gaat naar Stargate Commando.
Dus je wilt bij NORAD naar binnen?
Ik weet wat je hebt gezegd.
Maar ik weet ook wat ik voel.
Atlantis is echt. En ik zal er terugkomen.
Het werkt.
Ze gaan snel.
Sta klaar met de EM-stoot. - Zeg maar wanneer.
En nu.
Maar je zei...
Het werkte. - Je bent een absoluut...
Nee toch. We hebben ze niet allemaal.
Hoe kan dat nou?
Ik weet het verdomme niet.
Ze gebruikten organische stoffen...
dus zijn ze immuun voor de EM-stoot.
En wat nu?
Ze vermeerderen zich weer.
Je hebt je pil weer uitgespuugd.
Je stelt me teleur.
Die pillen helpen me niet.
Niet als jij je ertegen verzet.
Je laat me geen andere keus.
Nee.
Niet doen.
Dit doet pijn.
Wat doen we nu? - Nog een stoot.
Tot ze verdwenen zijn.
Er zijn nu veel nanieten in haar aderen...
die zuurstof naar de hersenen voeren.
Ze kunnen haar dus doden.
Zet haar op 100 procent zuurstof.
En elke vijf minuten een zoutoplossing.
Als er te weinig zuurstof in de hersenen komt, raakt ze in shock.
Wat gebeurt er dan?
Dan is ze dus hersendood en dat heeft geen zin.
Tenzij ze zich verzet.
Dat is het enige logische.
Ze zien haar als organische machine.
Ze willen die machine overnemen.
Je bedoelt haar bewustzijn vervangen?
Toen we haar die EM-stoot gaven...
zijn er misschien genoeg gedood.
Dat ze een kans heeft ze te stoppen.
Hallo. Er zitten minuscule robots in haar hersenen.
Hoe bevecht ze die?
Je zei dat haar geest actief was alsof ze nadacht.
Wat als ze alleen zo tot haar doordringen?
Wat als ze haar dwingen om op te geven?
Een gevecht om wilskracht? - Precies.
Haar zenuwactiviteit steunt die hypothese.
Dus kunnen we niets doen?
Ik kan haar meer zuurstof geven zodat ze meer tijd heeft...
maar ze staat er alleen voor. - Nee. Ze is niet alleen.
Je bent niet alleen. We zijn bij je.
Je moet vechten.
Vecht hiertegen...
Dr. Weir?
Het is in orde.
Je bent nu veilig.
Waar ben ik?
Stargate Commando.
Het is in orde.
Volg mij maar.
Elizabeth.
Luister niet naar ze.
Wat is er mis?
Deze kant op.
Ik zal je geen pijn doen.
Daar zorg ik wel voor.
Ze verspreiden zich sneller. We raken haar kwijt.
Nee, nog niet.
Wat doe je nou?
Ben je gek? Ze kan je besmetten.
Elizabeth.
John.
Je bent besmet door nanieten.
Ze willen je geest en je lichaam overnemen.
Laat ze niet slagen.
Je moet je verzetten.
Dus verzet je.
Elizabeth.
Je moet met ons meekomen.
Het spijt me.
Je weet welke kant je op moet.
Ren.
Haal hem daar weg.
Isoleer hem en doe meteen een scan.
Je mag niet weg.
Je bent Generaal O'Neill niet.
Elizabeth, luister.
Zie je dat? Dat is de stargate.
En ik ga dus wel weg.
Ik laat je niet gaan.
Je kunt me niet stoppen.
Integendeel. Dat heb ik al gedaan.
Ik heb je vriend laten verdwijnen.
Dat klopt.
Hij kan je niet helpen. En je komt nooit langs mij.
Dus je ziet...
je hebt verloren.
Waar ben ik?
De ziekenboeg. Hoe voel je je?
Ik ben terug in Atlantis.
Je bent nooit weggeweest.
Nog steeds wakker?
Hallo.
Ik had nog geen zin om weer te gaan slapen.
Begrijpelijk.
Fijn dat je uit quarantaine bent.
Ja.
De nanieten waren teveel op jou gericht...
om mij te besmetten.
Ik besef nu pas hoe verraderlijk ze zijn.
Wat zo'n klein aantal mij aandeed...
Beschouw het als overwinning.
Goed. Maar...
vreemd dat ik maar vijf uur weg was.
Het leek langer?
Ja. Een heel leven.
Goed dat je weer terug bent in de echte wereld.
Ik denk dat dit echt is.
Tenzij ik besmet ben, dan...
John.
Niet doen.
Sorry.
Ondertiteling: SDI Media Group
[DUTCH]